KPiR i firma

Wracając do poprzedniego artykułu – przejdźmy do sytuacji, w której organy podatkowe nie zgadzały się z podglądem, że w zakresie 183 dni można uwzględnić też inny artykuł, który określa, że jeśli początkiem terminu nazwiemy zdarzenie to nie możemy doliczyć dnia kiedy owe zdarzenie miało miejsce. Może się zdarzyć, że w takim przypadku ten sam dzień będzie uznany za dzień spędzony w Polsce, ale według prawa panującego w innym kraju okaże się, że dana osoba ten sam dzień spędziła gdzieś indzie (w tamtym kraju – częściowo oczywiście). Zarówno, jeżeli daną osobę potraktowano jako rezydenta podatkowego w Polsce, na podstawie wyżej wymienionych kryteriów, jak i rezydenta podatkowego w innym kraju to będziemy mieć wówczas do czynienia z podwójnym domicylem podatkowym. Powinniśmy się w takim przypadku odwołać do umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (zawierana jest ona między Polską a innym krajem). Umowa ta zawiera dodatkowe kryterium by określić „ostateczną” rezydencję podatkową takiej osoby. Kryteria, które wtedy są brane pod uwagę to przede wszystkim miejsce zamieszkania, powiązania osobiste i gospodarcze, przebywanie zwykłe, posiadane obywatelstwo i wzajemne porozumienie właściwych organów pochodzących z obu państw. Panuje jednak zasada, że kryteria te mają ściśle określoną kolejność i do kolejnego z nich możemy przejść dopiero wtedy, gdy zostaną spełnione wcześniejsze z nich, a dodatkowo muszą one być spełnione w obu krajach lub nie dotyczyć żadnego z nich. Jeśli mamy do czynienia z domicylem podatkowym musimy pamiętać, że osoba taka będzie uznawana za rezydenta kraju, w którym stale mieszka, czyli w miejscu gdzie ma dom, mieszkanie, umeblowany pokój (bez względu na prawo własności, może np. wynajmować daną nieruchomość).